Białek, czyli dzielny kucyk z Gotlandii

Jazda konna to niezwykła pasja. Nic też dziwnego, że w biblioteczce wśród przeczytanych książek dla dzieci znalazły się niemal wszystkie części Białek kucyk z Gotlandii. Przygody jasnego, niewielkiego konika z lasu Lojsta opisała szwedzka pisarka i dziennikarka Marie-Louise Rudolfsson.

rea-sj.pl

Jak zrodziła się myśl o napisaniu książeczek o  Białku

Sama autorka rozpoczęła naukę jeździecką w wieku 13 lat. Kiedy jej ulubiony koń Lyster zmarł w 1969 roku, Marie-Louise napisała swoją pierwszą książkę noszącą tytuł Maria i Błękitny Książę. Jej talent pisarski szybko znalazł uznanie wśród młodszych i starszych czytelników, co ją zachęciło do tworzenia kolejnych przygód o kucyku Białku. W sumie powstało 35 części.

Zdjęcie Marie-Louise Rudolfsson via wahlstroms.se

Ogromną miłość autorki do koni, takich jak kuce gotlandzkie, najbardziej widać w serii książek Białek kucyk z Gotlandii.  Głównym bohaterem jest przesympatyczny, bardzo odważny i wciąż uczący się źrebak Białek (po szwedzku Vintos). W książce  odnajdziemy wiele zabawnych, niekiedy nawet pełnych grozy, ciekawych historii, jakie przeżywa każdego dnia młody kuc. Jest to przecież koń, który w przyszłości ma zostać księciem.

rea-sj.pl

Jak reagują dzieci na historie o kucyku Białku

Dzieci śledzą przygody kucyka z ogromnym zainteresowaniem. W książce znajdują cudowną historię przyjaźni pomiędzy Białkiem i Błyskiem, a także pomiędzy końmi i ludźmi. Piękne, niezwykle plastyczne opisy przyrody, relacji pomiędzy zwierzętami uczą dzieci szczególnej wrażliwości. Los każdej pojawiającej się na kartach postaci nikomu nie jest obojętny. Czytając książkę Białek kucyk z Gotlandii szybko się można zorientować, że autorka miała ogromną wiedzę o otaczającym ją świecie przyrody.

Co wiadomo o kucach z Gotlandii

Kuce z Gotlandii należą w Szwecji do półdzikiej rasy koni. Można je spotkać w lasach Lojsta.

via lojstahedrussen.se

Piękny i bardzo obrazowy opis tych koni opracowała Kamila Baczek. To fragment jej tekstu z galopuje.pl: Jest to krzepki, muskularny kuc o dużej głowie, nieco miękkim i stosunkowo długim grzbiecie, nisko osadzonym ogonie. Wysokość w kłębie wynosi 122 – 125 cm. Kończyny są suche i mocne, kopyta bardzo twarde. Dobrze poruszają się stępem i kłusem, źle galopują, ale cieszą się opinią dobrego skoczka. Początkowo wśród koni tych przeważała maść bułana i wilcza, obecnie najbardziej popularne są konie kare i gniade, inne maści są Dość rzadkie. Niegdyś był to powszechnie użytkowany w Szwecji koń roboczy, obecnie jest chroniony.

 

 

 

Emilia Pietrzyk

Dodaj komentarz